Yalnızlığın Notları.

Yalnızlık bazen sessizlik değil; içinde konuşan bir odadır. Kapıyı açınca yankılanır — geçmiş sesler, söylenmemiş cümleler, ertelenmiş vedalar. İnsan onunla yaşamayı öğrenir; kaçmayı değil.

Kalabalıklar arasında bile yalnız olmak mümkündür. Hatta bazen kalabalık, yalnızlığı daha görünür kılar. Gerçek yalnızlık, kendinle baş başa kaldığında başlar: aynanın önünde, gece yarısı mutfakta, yağmurun altında yürürken.

Yazmak, bu odaya pencere açmaktır. Dışarıdan bakan biri belki içeride ne olduğunu tam anlamaz; ama yankının varlığını sezer. Ben de notlarımı bu yüzden tutarım — yalnızlığın dilini çözmek için değil, onunla aynı masada oturmak için.