Yazılar — Kan Demirkol

Gece, Yazı ve Kahve

Gece yarısı masamdaki tek ışık, boş sayfaya düşen gölge. Kahve soğurken cümleler ısınır.

Yalnızlık bazen sessizlik değil; içinde konuşan bir odadır. Kapıyı açınca yankılanır.

Her cümlenin arkasında silinmiş bir başka cümle vardır. Yazmak, o silik izleri geri çağırmaktır.

Sabahın erken saatlerinde şehir henüz uyanmamışken, kelimeler daha net duyulur.

Başkasının satırında kendi sessizliğimi bulduğum anlar. Okumak, başka bir hayatın penceresinden bakmaktır.